กาลครั้งหนึ่งเมื่อกี้นี้ มีเด็กหญิงคนนึง มองเห็นแม่ของคนตัดฟืนเอาข้าวเหนียวเนื้อมาให้ ก็นึกอยากกิน
"โอ้ว ข้าวเหนียวเนื้อเคยเห็นเขาขายในตลาด แต่ไม่เคยลองกินซักทีหอมจัง น่ากินจัง
"ได้แต่รำพึงในใจ
พอมองเห็นคนตัดฟืนเขวื้ยงข้าวเหนียวเนื้อทิ้งมันช่างเสียดายกลืนน้ำลายตามเอื๊อก
พอเห็นเทพารักษ์งมไก่เคเอฟซีขึ้นมา...."โอ้วว น่ากินอีกแล้ว ได้แต่อยากกินสินะเรา
เฮ้อ....."
พอเทพารักษ์งมคริ้สปี้ครีมขึ้นมา..........."โอ้ววๆๆๆ โดนัทในตำนานนนนนน.........
"
เด็กหญิงคนนั้นได้แต่มองๆๆและมองน้ำลายไหลยืดอย่างเงียบๆ จนแม่มาเห็นแม่บอกว่า
"หนูยังไม่พร้อมจะกินหรอกลูกเรายังไม่มีโต๊ะกินข้าว จะกินตรงไหนละ
"
"โธ่แม่ บ้านเราก็ไม่ได้แคบ นั่งกินตรงไหนก็ได้มั๊ง หนูอยากกินหง่ะ
"
"ไม่ดีหรอกลูก กินไม่เป็นที่เป็นทางได้ย้ายไปย้ายมา มันจะยุ่งยากนา
"
"โธ่แม่หง่ะ....งั๊นหนูซื้อมาแช่ตู้เย็นไว้ก่อนก็ได้ นะ นะ นะ
"
"จะซื้อได้ที่ไหนละ บ้านเราไม่มีขายหรอกลูก เคเอฟซี คริ้สปี้ครีม อะไรเนี๊ยะ ต้องให้ท่านเทพารักษ์ งมให้
"
"อืมม งั้นหนูคงได้แต่น้ำลายยืดซิแม่ หนูเกรงใจเทพารักษ์ท่าน
คริ คริ คริ"
"พกผ้าเช็ดปากละกัน เดี๋ยวเค้าหาว่าลูกเป็นโรคกลัวน้ำ
"
ผู้เขียน | 
